prfct - no redundancy, just prfct!
TGV
Gelegenheidsgedichten
 
• •
 
 
glazen huis
 
kleine Songo leeft met zijn broertje
bij een tante in de township.
ze hebben het niet erg getroffen
Songo kent zijn vader niet
maar wel de ziekte die hij hem en mama gaf.
tante heeft niet veel uitgelegd, ze zei alleen:
‘je mama was niet zo van boffen’.
 
maar tante had verteld
dat er geld, heel veel geld
zou komen uit het verre Nederland
voor die aardige mensen met dat rode kruisje, 
met hun blinkende brillen en medicijnen.
het geld zou komen uit een glazen huis
waar drie mannen plaatjes draaiden
en zes dagen niet zouden eten.
honger kende Songo wel,
maar hij wist niets van plaatjes draaien.
 
de hele stad kwam eropaf om samen feest te vieren
ze gingen leuke dingen doen
hardlopen, onder water duiken, poetsen,
shirts verkopen met letters aan de voorkant,
muziek maken en strooien met geld.
er komen wel een half miljoen mensen!
dat zijn er vast heel veel, denkt Songo
want hij vindt vijf al behoorlijk veel.
 
de mannen van dat glazen huis, denkt Songo,
moeten wel helden zijn of engelen
waarover mama het soms had.
hij zou er zelf graag bij willen zijn,
maar om er met die beentjes van hem
 naartoe te lopen was vast te ver.
hij kruipt wat dichter tegen zijn broertje aan
op het eenpersoons matras
en droomt dat hun hutje
een goudglanzend glazen huisje was.
 
Gedicht, geïmproviseerd tijdens een presentatie over het Glazen Huis
bij Transmissie, 25 november 2010.
 
115 decibel
 
kunst is een gebaar van liefde
teken van leven van onze ziel
maakt schoonheid tastbaar
en stelt de wezenlijke vragen
 
kunst vergt van haar makers
levenslange toewijding en geduld
het is geen luxe industrieproduct
geen gadget om gratis weg te geven
 
maar het publiek wordt overspoeld
door goudgetande marketeers
met commerciële kiloknallers
van virtuele spiegeltjes en kralen
 
cultuur is niet langer speelveld
maar verandert  in een strijdperk
waar waarden botsen met getallen
en rendement de normen stelt
 
de kunst ligt onder trommelvuur
van efficiency-operaties
die als men door de woorden schouwt
niets anders zijn dan amputaties
 
de poëzie is niet zo van schreeuwen
luide kreten en gebalde vuist
haar rest in deze tijd van kilte
alleen 115 decibel stilte
 
Gedicht ter gelegenheid van de protestmanifestatie 
‘Nederland schreeuwt om cultuur’ op 20 november 2010
 
 
pak die bak
 
we bakken nog niet altijd veel van duurzaamheid.
een mooi plan en  goed begin is gauw gemaakt
maar dan raken we de vaart en richting kwijt.
 
je hebt je ecologische voetafdruk gemeten,
de uitslag viel je eigenlijk reuze mee,
hoe veel hij te groot was ben je vergeten
 
je pakt de fiets als je even de kans ziet,
koopt groente op de biologische markt,
maar kiest toch voor de vliegvakantie
 
je hebt pas dak en vloer geïsoleerd,
zet de thermostaat een graadje lager,
hebt ook de cv-ketel gesaneerd
en denkt over zonnepanelen.
maar intussen staan alle apparaten stand-by
en zitten de kids eindeloos games te spelen.
 
je koopt slaafvrije chocola,
koffie van max havelaar
en duurzaam gekweekte tilapia,
ongebleekt papier voor keuken en wc
en wasmiddel zonder fosfaten,
maar dan neem je weer wel de auto mee.
 
wat je doet zijn druppels op heel hete platen
dat weet je eigenlijk wel, maar het is beter
om ’t op jouw manier te doen dan om het te laten.
 
ben je samen of sta en ga je alleen,
ben je jong, al wat ouder of er net tussen in
ben je sportief of nog net goed ter been;
er is een bakfiets voor iedereen.
 
in sportieve outfit of driedelig pak
design jurk, boerka of spijkerbroek
als je gaat voor verantwoord en voor gemak:
pak dan die bak! pak die bak!
 
Gedicht bij de aftrap van het duurzaamheidsproject
‘Pak die bak’, 27 november 2010.
 
 
Keuze
 
Armoede en honger
zijn onafscheidelijke vrienden
een sterk duo, maar geen gezellig stel.
Het zijn rasechte ramptoeristen:
oorlog, milieucrisis of natuurramp,
zij zijn er als de gieren bij.
 
Waar de een grijnzend opduikt
vanachter modderstroom of rokend puin
laat de ander nooit lang op zich wachten.
Samen genieten ze van het schouwspel;
vooral kinderen, met hun grote ogen
en al die vliegen, prachtig!
 
Als er hulp wordt geboden leveren zij de strijkstok
waaraan heel veel kan blijven hangen,
en stoten elkaar gniffelend aan
als de overlevenden vechten
om een karig noodrantsoen.
 
Voedsel, geld en bodemschatten
loodsen ze vakkundig uit het zicht
naar steeds dezelfde kant.
Ze doen hun werk met grondigheid,
want ook wie nooit iets had
raakt dankzij hun toch alles kwijt.
 
Ze voeren wereldwijd campagne
onder de reclameleuze:
armoede en honger zijn geen pech
maar een bewuste keuze.
Vanachter de coulissen lacht
het ijzig fantoom van de macht.
 
hotel favela
 
welkom in hotel favela!
 
een hut van afvalhout met plastic afgedekt
geen water uit de kraan en ook niet op de wc
geen gas, geen licht, en geen cv
 
geen koelkast of kelder, de kasten leeg,
geen kruimel in de laden, zelfs de vuilnisbak
blijft dicht: er is niets om weg te gooien
 
geen frietje met, geen vleeskroket
of malse frikadellen. geen calorieën tellen
maar knokken voor een karig maal
 
het verblijf is all inclusive en voor onbeperkte tijd
wie heeft ingecheckt komt hier niet gauw vandaan
kinderen en honden zijn toegestaan
 
welkom in hotel favela!
 
Tgv Wereldarmoededag. Manifestatie COS Brabant in EIndhoven:
 (B)eat poverty op 16 oktober 2010. Wat was het koud!
 
rouwbericht
 
zo ‘s morgens aan het haastige ontbijt
lees ik de rouwberichten in de krant
maar die gaan altijd over mensen,
vaak nogal oude, en nooit over dier of plant.
 
maar de dunwandige zijdetruffel is niet meer
net als de donkerbruine franjehoed
dat geldt ook voor de liggende raket
de noordse veenbies en de huttentut
 
ik heb er als ik eerlijk ben niets van gemerkt,
en er ook niet slechter van geslapen
toen de vale vleermuis en de hazelmuis
een tijd terug verdwenen uit het wild.
 
het zeepaardje weg, dat gaat me aan het hart,
maar de steur dat zegt me weer zo weinig.
en dat de adder kwetsbaar is, heel jammer
maar ik heb hem nooit heel erg gemist.
 
we krijgen er wel iets voor terug, zoals
de grijze eekhoorn,  wolhandkrab,
dwergmeerval, muskusrat  en de waterpest,
maar daar zitten we nou net niet op te wachten
 
vermesting, verzuring en verdroging
zijn, zegt men,  de oorzaak van de ziekte
maar daarachter schuilt de homo sapiens,
de onverzadigbare, rusteloze mens. 
 
Ttgv poëziemiddag gehouden in Groendomein ’ t Wasven,
tijdens  de week van de biodiversiteit (Oktober 2010)
 
hybride stad
 
u kent ze wel: hybride auto’s
die rijden op twee motoren
de ene heel traditioneel op fossiele brandstof
de andere op schone energie
 
deze combinatie gold als ultieme innovatie
een revolutionaire omslag in het concept
de opheffing van de paradox tussen
mobiliteit en duurzaamheid
 
maar duik eens onder de kap van de stad:
 daar draait ook de tweede motor
je hoort haar nauwelijks maar
wat een power en performance
 
deze motor is duurzaam en zuinig:
ze is multitasking en dat kost maar
twintig minuten slaap extra
en gaat ongeveer de helft langer mee
 
ze is flexibel en interactief:
nooit vol gas op het doel af
of rokend in de remmen
alles gaat met overleg
 
ze haalt haar energie
uit haar omgeving en zelfs uit weerstand
en zonder pruttelen
brengt ze je naar je bestemming
 
wordt het onderhand geen tijd
voor een herpositionering
van deze energieke stad als
leading in femininity?
 
Ter gelegenheid van de verkiezing van de 50 meest invloedrijke vrouwen uit Eindhoven en omgeving, georganiseerd door Frits magazine (juli 2010).
 
Gewoon Domein
 
heldere ambitie, weinig pretenties
realistisch en niet gauw in paniek
zorgvuldig in beheer, gestaag vernieuwend
balans in de aandacht voor sociaal en fysiek
 
in staat om te sturen, bereid om te delen
toekomstgericht en stevig in het heden
zonder kapsones gericht op de essentie:
plezierig wonen en veilig samen leven
 
betrekken en betrokken zijn
dat is gewoon
Domein
 
Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van Woningcorporatie Domein
 
Piet Hein Eek
 
ondanks brainstorms mindmaps
lange creatieve sessies
komt veel design niet dichter bij
schoonheid dan een facelift
of een borstvergroting
te glad te gaaf en snel voorbij
 
neem een stuk metaal een lampenglas
een ruwe ongeschaafde stam
als vertrekpunt van iets nieuws
wat al ooit gedaan is was niet verkeerd
het gaat er niet om wat je maakt
maar wat je ervan leert
 
of neem een schuur  een keet een huis
en red die van open haard of sloop
niet om tot spaanplaat te vermalen
breek de kringloop open
afval is geen grondstof
maar een dierbaar erfstuk
 
een toekomst voor wat voorbij is
wat dood was verleid tot leven
verleden in nieuwe vorm vertaald
wie zo kan werken creëert
geen meubel of gebouw
maar een waargebeurd verhaal
 
Geschreven in september 2010 naar aanleiding van een artikel in Frits magazine over Piet Hein Eek. 
 
Website
mogelijk gemaakt
door Vistaprint